ADAMSONIAN

Sticky:

Adamsonian is looking for hardcore blog contributors. We’re paying Php 500 for every approved blog post [minimum of 1,000 words].

If you are interested, just send me a note about what subject you are going to write about. If I think it satisfies what I’ve set for this site, then I’ll ask you to send your article [with photos or videos, if there’s any], to jblazarte@gmail.com, and I’ll prepare it for publication on the site. Payment to published write-ups will be sent to author via Paypal or Western Union every 30th of the month. Currently enrolled students, professors, administrators, tuknene/cigarette vendors are most welcome.

Possible blog post topics:

- round-up of the university’s technology/art projects, if there’s any [pictures required]

- interview with the loveliest currently enrolled Adamson University students by course [pictures required; at least 3 interviewees]

- well-argued rant/essay on the state of Adamson’s education [must cite present situations; current circulars, rules or memos released by the administration, etc.]

- in-depth treatment of the university’s standing with the UAAP; sports-related article

- “spy photos” [at least five pictures] and related explanatory/background text; this must concern what’s currently happening within the university.

- exposés [must be accompanied with evidence — photos, videos, documents, etc.] that concern students, university faculty or administrators

- a secret administration memo “leaked”, with accompanying background information.

- an exclusive piece of Adamson University-related news.

The above list by no means represents all possible topics. So just email me your idea for a blog post first, then I’ll decide if it’s a go.

However, this new paid blogging scheme doesn’t affect non-paid contributors [e.g., those who only want to share information, personal views, stories]. So everyone’s still free to join and write about anything under the sun as long as it doesn’t break the blogging guidelines.

JB has blogged 107 posts

Apparently, because the other bleeding matter of rising prices of everything and SSDD (same shit, different day) everywhere you look have been solved, Philippine President Gloria Macapagal-Arroyo (or simply GMA to the 90-something-million Filipinos who deeply, deeply love her) turned her presidential super powers to the cost of texting.

And I accurately quote:

“You know, I asked the telecom companies, like, reduce the cost of texting already. And they’re all like, fo sho, babe! And now, instead of paying 1 peso, you only have to pay .50 cents. Yippeee! Ain’t I so cute? Those who want to fall in line to pinch my bottom, please do so now coz I’m, like, bending over!

Here’s a snippet of GMA’s 2008 SONA; go google for the rest.

Just one of the reasons why I luuuuv this country to death.

Tags: SONA 2008

JB has blogged 107 posts

Langyang buhay to!

Wala nang saysay ang lahat!

Ito na ang huling gabi ko…

Sa panahong ito hindi ko maiwasan na maramdamang isa akong naglalakbay na ether sa kalye ng Kalaw. Tsong, kasi naman ang dami kong problema talaga! Naknamputsa! Problema sa bahay, sa buhay, at sa pesteng pag-ibig. Tsong, pagod na akong umiyak eh! Pwede ba kausapin mo naman ako. Kanina ka pa kasi walang kibo dyan. Me problema ka rin ba gaya ko? Sige, kung ayaw mo hindi na nga kita pipilitin. Samahan mo na lamang akong uminom dyan para sa huling paglalasing ko. Huli na talaga ito.

Tsong, bilisan natin ng lakad at medyo umaambon na. Baka kasi sipunin tayo. Tsong, maraming salamat ha. Pasensya na kasi naistorbo kita uli. Huwag kang mag-alala, last na last na last na ito at mamaya ilang oras bago magising si Aling Remedios ay wala na ako. Kaya tsong salamat uli at sinamahan mo ako sa celebration ko ngayon kasi makakalaya na ako.

Andito na tayo tsong. Umakyat na tayo sa taas. Mas malalasing tayo pag nasa mas mataas na elevation tayo. Wag mo nang itanong sa akin kung bakit at kung saan ko nalaman yun kasi hindi ko na rin matatandaan kung paano ko ba nalaman iyon. Oo nga pala, hindi ka nga pala kikibo kasi mukhang mas malaki pa ang problema mo sa akin. Halika, dun tayo sa madilim na sulok para makita natin yung mga ibang nag-iinuman.

Darating ba si Casanova? Ang tanga ko talaga. Ilang beses ko bang sasabihin sa sarili na hindi ka nga pala magsasalita. Tingin ko hindi na rin darating si Casanova. Baka may problema rin sya na mas higit pa sa akin. O mas higit pa sa iyo kasi kung ikaw nga wala ka nang ganang magsalita, eh siya pa kaya na ayaw nyang magpakita sa atin. Di bale tsong. Tayo na lang ang mag-inuman. Magpakalasing tayo. Magpakalasing tayo hanggang sa malasing tayo sa sobrang kalasingan.

Nakita mo ba yung GRO na tinawag ko kanina. Type ko sya tsong kahit kasing-idad sya ng ninang ko sa binyag. Tsong, mukhang in-luv na ata uli ako. Tingin mo kaya magugustuhan nya ako. Single naman ako at may trabaho. Tsong, pangako ko sa iyo kapag sinagot nya ako ay iaahon ko sya sa impyernong ito. Ipapasok ko sya sa isang bar sa Malate. Babaguhin ko siya. Sa kanya ko iaalay ang buong buhay ko gaano man ito kawalang kwenta. Pag inibig nya ako ay pakakasalan ko sya sa kahit saang simbahan pwera lang sa Quiapo. Alam mo ba kung bakit? Wag mo na ring itanong sa akin kasi hindi ko rin naman alam ang explanation.

Pero baka iwan din ako ng GRO na iyon kasi lahat naman ng babaeng minahal ko ay iniwan ako. Dapat kasi inunahan ko sya. Ayoko kasi na ako ang iniiwan. Huhuhu! Tsong pasesya na ha. Naalala ko na naman sila. Naalala ko kasi yung mga masasayang araw namin lalo na yung kay Gigi ko. Natatandaan mo ba si Gigi ko? Teka, bakit wala pa rin ang beer natin? Alam mo yang si Gigi ko, minahal ko ng sobra yun tapos iniwan na lang ako ng bigla kasi ayaw nya na. Hindi ko na alam kung saan sya nakatira ngayon. Ewan ko talaga kung saan nagtago yun. Baka nga pito na ang anak nun. Baka nga namundok na iyon kasama ng isang payaso.

Hindi ko alam ang sagot tsong. Puro na lang tanong ang nasa isip ko. Puro tanong. Tanong. Tanong. Tanong. At isang bangin ng tanong. Dami na.

Pre, ayan na pala ang beer. Sa wakas.

Glog! Glog! Glog! Mas masarap nga yung walang yelo, diretso sa bote. Sumasabog sa pagkatao ko ang tama. Ganito talaga pag may problema ako, nawawala ang pakla ang alak.

Sa totoo lang tsong alam ko naman ang solusyon sa problema. Kahit wala ka rito, kaya kong payuhan ang sarili ko. Sasabihin ko lang sa sarili ko na huwag kong sayangin ang buhay ko dahil sa isang walang kwentang babae. Sasabihin ko sa sarili na marami pa dyang iba. Sasabihin ko sa sarili na dapat na akong mag move-on. Tsong, alam ko naman itong lahat eh at alam ko naman na ito ang dapat kong gawin. Pero ang hirap. Sobrang hirap. Madaling sabihin, napakahirap gawin. Sobra.

Kailangan ko lang ng kausap. Kahit siguro hindi na kausap. Kailangan ko lang ng makikinig. Yun bang may mapagsasabihan ako ng sama ng loob ko gaya mo. Para may witness ako kung paano ko tinutungga ang alak na ito nang walang yelo. Para malaman mo na bad tip na bad trip na ako sa buhay ko. Super saturated na ako. Oo, alam ko wala kang pakialam kung miserable man ako ngayon. Akala mo siguro hindi ako nakakahalata. Malas mo lang tsong natagpuan kita pero pasensya na talaga.

Glog! Glog! Glog!

Pati sa bahay ayaw ko nang maglagi. Isang bilyong piso ata ang pagkakautang ko sa pamilya at hanggang ngayon ay hindi pa rin matapos-tapos ang atraso ko sa kanila. Daming problema. Wala na akong pagtataguan tsong eh! Tatakas na lang ako. Tatakas ako sa isang lugar na kahit si Boss Gabriel ay hindi ako makikita. Tatakas ako na kahit ang kahera ng beerhouse na ito ay hindi ako maaabutan. Pero huwag kang mag-alala kasi me laman namang pera ang wallet ko eh. Kasama na dun ang tip ko sa kanila. Kunin na nila ang lahat ng laman ng wallet ko pwera lang yung picture ni Gigi ko. Me sinulat kasi syang dedication sa likod nun. Forever.

Forever daw. Sinungaling sya! Glog! Glog! Walang forever…huhuhu!

Tingnan mo tsong. Iinumin ko ang laman ng isang boteng Red Horse na hawak ko ngayon ng isang lagukan lang. Manood ka lang ha! Glog! Glog! Glog! Glog! Glog!

Okay ba?! Kahit walang yelo, kaya ko na talaga syang tunggain. Ito isa pa! Baka kasi isipin mo na isa lang ang kaya kong diretsuhin. Glog! Glog! Glog! Glog! Glog! Oh ano tsong? Bilib ka na ba? Sayang at wala si Gigi upang makita nya kung ano ang pinagdadanasan ko ngayon. Sayang wala sya rito para makita nya kung gaanong ka-miserable ako ngayon. Sayang! Sayang! Wala pang camera ang celfon ko.

Meron nga pala akong ikukwento sa iyo. Tungkol ito sa kaibigan kong si Frank. Kasama ko si Frank dati sa pakikibaka. Tsong, nai-stroke sya last year at muntik nang matuluyan. Napasobra sa alak at yosi. Sya nga ang masamang impluwensya sa akin kaya sya ang bestfriend ko. Sya ang lagi kong kainuman noon. Sabi nya sa akin dati: “Gilbert, hindi tayo kasama sa kwento ng mundong ito kaya wag mong seseryosohin ang buhay mo.” Tapos tatawa sya ng pagkalakas-lakas. Pero nagbibiro lang si Frank kasi hindi naman sya ganun. Sayang lang at hindi natin makakasama sya ngayon kasi wala na siya. Na-coma siya. Ayoko na nga syang dalawin sa PGH. Ayoko syang makita sa itsura nya ngayon. Hindi na kasi sya si Frank. Hindi na sya yung pinaka-astig na tibak dati sa engineering. Hindi na sya yung dating Frank na binubuhay ng mga matitinik na prinsipyo at paninindigan nya sa buhay. Ibang tao na sya. Katawan na lang nya ang nakahiga sa hospital na iyon. Sana natuluyan na sya noon. Sana nakamit nya na ang kalayaang nais nya. Hindi yung ngayon na para syang isang lantang gulay. Naka-dextrose parati at nakanganga. Isang humihingang manikin na binibihasan ng iba. Walang magawa. Pinapagalaw ayon sa dikta ng nurse. Patuloy na binubuhay para huminga. Para lang huminga. Alam mo kung kaya lang ni Frank na maigalaw ang kamay nya, nakatitiyak ako na aabutin nya kahit isang bread knife sa paligid nya at walang alinlangan nyang itatarak ito sa lalamunan nya. Kasi hindi sa lantang sitwasyon nya ngayon dapat makitlan ng saysay ang isang gaya nya. Hindi sa ganung nakakalunos na sitwasyon. Hindi kailanman.

Tsong, labis akong nakikiramay sa muling pagkabuhay ni Frank. Dapat hindi na lang sya nabuhay uli.

Glog!

Tsong, totoo kayang walang beer sa heaven? Walang beer o walang heaven? Alam ko totoo ang beer na hawak ko, pero yung heaven malabo. Kung meron man, nakahubad nga kaya ang mga anghel dun? Baka isang anghel sa langit ang nakalaan sa akin. Baka hinihintay nya na ako. Duon mamumuhay kami na walang problema. Eh paano kung pati ang anghel na iyon ay iwan din ako at sumama kay Dog? Kay God pala. Haliparot na anghel! Glog! Langyang buhay to.

Ano gusto mong pulutan? Ako na bahala? Okay. Kukuha na lang ako ng kahit ano wag lang sisig. Paborito kasi ni Gigi ang sisig. Kilawing tanigue na lang at saka limang bote pa ng Red Horse. Me lighter ka ba dyan? Wala? Sige kunwari me sindi ang yosi ko. Kunwari meron akong binubugang usok. Kunwari ako ang idol kong si Ace Vergel. Kunwari kasama natin si Gigi ko. Para makita nya na nagyoyosi ako. Para makita nya na miserable ako. Mas miserable pa ata ako sa salitang miserable.

Tsong, alam mo pagod na akong maglasing eh pero kailangan talaga. Halos gabi-gabi na lamang ay tumatakas ako sa problema. Sa mga problemang walang kalunasan, sa mga problemang walang solusyon, sa mga problemang walang sagot at sa mga problemang wala nang katapusan. Tanong, problema, ako. Langyang buhay ito! Ako ata ang tanong at ang problema eh! Bakit ba hindi ko maayos-ayos ang problema ko?

Bakit ayaw nila akong tantanan?

Punyetang buhay to!

Glog!

Ano ba ang gusto nila sa akin? Gusto ba nila akong subukan kung hanggang saan ako? Gusto ba nilang malaman kung sino ang mas matatag sa amin. Eh ilang beses ko na nga sa kanilang sinabi na wala akong laban sa kanila kaya nga andito uli ako at nagpapakalasing. Nagpapakalasing kasi wala akong laban sa kanila. Ang hirap bang unawain nun? Oo, alam ko mas masalimuot ang reason of existence mo kesa sa akin pero sana naman umiling ka man lang kung hindi ka sang-ayon sa mga sinasabi ko. Mas lalo ko kasing nararamdaman na mag-isa ako. Ayokong nararamdaman na mag-isa ako. Tingnan mo pati yung GRO na kanina lang ay kumikindat sa akin ay nasa kandungan na ng nursing student na iyon. Putsa naman! Teka baka naman yung malanding disco ball na nakasabit sa gitna ang kumikindat sa akin?

Naalala mo ba yung si Gigi ko tsong? Siya ang pag-ibig ko. Siya rin ang dahilan kung bakit araw-araw ay iniiba ko ang shout out ko sa Friendster ko. Siya ang buhay ko. Siya rin ang pumatay sa akin. Sa totoo lang, isa na lamang akong lasing na kaluluwa. Pasensya na tsong ah. Wala nang sense pinagsasabi ko. Wala kasing sense ang buhay ko. Mali si Frank, walang sense ang buhay. Kailangan bang me sense ang lahat tsong?

Naririnig mo ba ang pintig ng puso ko? Ang pag-ibig ba ay nasa puso o nasa utak natin? Kasi di ba puro lang muscles ang puso. Paniwala ko sa utak natin pumapana si Kupido. Jungle bolo ang ginamit nya sa akin, hindi pana. At sa aking pakiwari na kung ang pag-ibig nga ay likha ng isipan natin ay kaya rin natin itong kontrolin. Nasa isip lang ang lahat. Kaya dapat akong maglasing para mas makapag-isip ako. Labo. Ano nga ba sinabi ko?

Bakit ba hindi ko matanggap-tanggap na iniwan na ako ni Gigi ko? Bakit ba ayaw kong tanggapin ang katotohanan? Bakit ba pinipilit ko ang sarili na paniwalaan na ang oo ay hindi at ang hindi ay oo. Punyeta naman!

Glog!

Tsong, wag mo na akong titigan nang ganyan. Tsong, mukhang lasing na ata ako. Para na akong si Marshmallow Man. Pakiramdam ko rin lumulutang na sa alak ang utak ko. Lasing na ang isipan ko. Hindi na nito alam kung ano ang iniisip ko. Manhid na ako. Meron na akong tila electromagnetic shield na nakapalibot sa akin at kahit anong isipin ko ay parang bula lang. Pero ang problema ay nasa isip ko. Nasa loob ko. Nakakulong sa loob ng electromagnetic shield kasama ko. Kasama ni Gigi. Kaya mali ang analogy ko. Maling-mali! Pasensya na tsong, lasing na kasi kausap mo. Iihi lang muna ako. Sandali lang ito. Huwag kang aalis.

Teka, tsong lasing ka na rin ba? Bakit hindi pa rin nababawasan yang bote mo? Bakit kulay pula ang ilaw nila sa kubeta?

Pasensya na tsong. Ano ba problema mo? Puro na lang kasi sarili ang iniisip ko. May maitutulong ba ako sa iyo? Ano ang nais mong gawin ko?

Naiinip ka na ba?

Ito na lang tsong. Alam mo kung bakit talaga kita sinama dito?

Kasi ikaw ang totoong solusyon sa problema ko. Solusyon sa buhay ko. Ikaw ang pantapat ko sa Diyos. Hehehe!

Hindi itong paglalasing ko kundi ikaw. Ikaw! Gusto kong ikaw ang sumigaw para sa akin para magkagulo ang mga tao dito. Para maging saksi sila sa kamatayan ko. Para malaman nila na miserable ang naging buhay ko. Para magdatingan ang mga pulis dito. Para magdatingan din ang mga news reporter at makikita nila ang nangyari sa akin. Makikita nila ang ID na suot ko. Ipapalabas sa TV mamaya ang pagpapakamatay ni Gilbert Hozon na isang engineer sa loob ng isang beerhouse sa Kalaw. Sasabihin ng mga makakapunood na napakagago ko. Oo gago ako. Mapapanuod din ni Gigi ang balita. Sana mapanuod nya ang ginawa ko. Sana mapanuod nya…sana…

Pagod na kasi ako… huhuhu!

Isa akong malaking loser. Tsong, lahat naman tayo loser eh. Ang pinagkaiba ko lang sa iba, ako alam ko na. Kayo hindi pa.

Isang bote na lang, tsong. Maraming salamat talaga. Pasensya na kung magkakalat ako dito ha.

Glog! Glog! Glog!

Hindi lang kasi dugo at utak ko ang tatalsik sa sulok na ito.

Glog!

Hindi lang ang punyetang kamatayan ko

Glog!

Hindi lang ang mga punyetang problema ko.

Glog!

Hindi lang ang mga punyetang tanong ko.

Glog!

Hindi lang ang tinungga kong punyetang beer.

Glog! Glog!

At hindi lang ang punyetang balang karga mo ang tatalsik sa punyetang ulo ko… punyetang buhay to!

Hahaha!

Sana…

Sana pati na rin

ang mga punyetang

ala-ala

ni…

stiban_graffiti has blogged 8 posts

Sa Ugoy ng Duyan
By: Querobin Quejado

Nabuwisit talaga ako sa prof ko sa major! Hindi lang naman kasi ako nakikinig sa sinasabi niya dahil di ko nga maintindihan, bigla na lang akong pinalabas ng walang-hiyang guro! Haay!!! Nagpapasalamat nga ako’t narito na ako sa bahay eh. Tinungo ko agad ang aking kuwarto para magpalit ng damit. Inilapag ko ang aking bag at dumiretso agad ako sa salas para manuod ng paborito kong palabas, Hanna-Kimi. Kinuha ko ang remote control at sinwitch on ko agad ang telebisyon.

Prenteng-prente akong nakaupo sa malambot na sofa nang marinig ko ang pagak na boses ng aking ina at sabay sabing, “Anak ko, bumili ka nga muna ng paminta na gagamitin ko sa adobo, ulam natin mamaya.” Ngunit hindi ko man lang pinansin ang utos niya at siyempre, aliw na aliw ako sa kilig moments ng mga tauhan sa Hanna-Kimi. Sa sitwasyung iyun, maski mga yabag ni Ina papalapit sa kinauupuan ko ay hindi ko napansin at saka ko lamang napuna nang muli siyang nagsalita. Kapag kinukulit ako para utusan, saka ako naiinis. Nakakatam naman kasi talaga.

“’Maya na lang po, Ma, tapusin ko lang ‘tong pinapanuod ko please!”, sabi ko nang nasa kusina na ulit ang aking ina. Enjoy lang ako sa panunuod kasi wala nang gagambala sa akin sa wakas.

Ngunit nasa kalagitnaan na ang Hanna-Kimi na aking pinapanuod, bigla na lang lumipat ng channel ang TV. Pinakialaman pala ng bunso kong kapatid ang remote kaya biglang naglaho ang palabas na pinapanuod ko.

“Akin na nga ‘yan, ‘kita mong nanunuod yung tao eh tapos bigla mo na lang ililipat? Akin na ‘yan sabi eh!”, sabi kong pasigaw sabay hablot sa remote na kanyang tangan. Nagulat ako dahil bigla na lang siyang umiyak,HINDI KO PA NAMAN SINASAKTAN. Patakbong lumapit ang aming ina sa amin para malaman ang dahilan ng pag-iyak ng aking kapatid. Nagsumbong naman agad siya at ako naman ay muling nakatanggap ng sermon at pangaral mula sa aking ina.

Pero bakit? Sa kabila ng ginawa ng aking nakababatang kapatid, bakit ako pa? Ako na naman ba ang mali at ako ang pinagalitan? Sobra na! Pumasok ako sa kuwarto at doo’y nagmukmok – at umiyak. Maraming tanong ang isinisigaw ng aking puso’t isipan.

Ngunit bakit ganito ang nangyayari sa akin? Bakit ko na lamang nakikita ang aking sarili papalayo sa aking katawan? Patay na ba ako? Hindi ako maaaring magkamali! Katawan ko yun! Diyos ko, parusa Mo ba ito sa akin, ha? Bakit? Nakapagtataka! Patay na nga ba talaga ako? Bakit pareho kaming nasisilaw ng aking katawan? Ramdam kong buhay pa rin ako. Nasisilaw ako sa liwanag na aking nakikita. Bakit ganito? Hindi ko na talaga mapigilan ang paglayo ko sa aking katawan. Lalo lamang akong naintriga sa liwanag nay un kaya pilit ko itong inaabot ngunit di ko maabot. Ano ba’ng meron sa liwanag na ito? Gusto kong bumalik sa katawan ko! Diyos ko, tulungan Mo ako!

Hanggang sa ang kinatitigan kong katawan ay biglang naglaho na parang bula. Ngunit bakit ako naririto sa loob ng bula? Bakit ang bulang kinalalagyan ko ay yari sa salamin? Salamin pero di man lang ito nababasag ng aking malalakas na bisig? Ako’y lalong labis na nagtaka sa aking napuna. Naramdaman kong lumilipad ang bulang ito. Medyo nasiyahan ako sapagkat dinala ako ng bulang ito sa mga lugar na hindi ko pa nakikita sa tanang buhay ko mula nang ako’y isilang sa mundong ito.

Sa kabila ng ng umaapaw na kasiyahan sa aking puso at namumutawing ngiti sa aking mga labi, bakas pa rin sa aking mga mata ang takot at pangamba, ang alalahaning hindi na makakabalik pa sa aking pagal na katawan. Ang tanging inusal ng aking bibig ay, “Diyos ko!” at sabay pag-iyak ng napakalakas. Naisip kong baka marami na akong nagawang kasalanan kaya ako nagkakaganito. Ngunit napansin kong huminto sa paglipad ang bulang ‘sinasakyan’ ko. Ibig bang sabihin nito malaya na ako?

“Hindi! Nais ko lamang ipakita sa’yo ‘yan”, isang tinig na nagmumula sa malayo ang aking narinig.

“Sino ka? Nasa’n ka?”, tanong kong may halong panginginig ang aking tinig na tila bagang mabubuwal ako sa mga oras na yun.

“Tignan mo ang babaeng iyun, sa may dako pa roon. Hindi ba’t siya ang iyong ina?”

“Ah,oo! Kung sino ka man, maaari ba akong makahiling sa’yo? Kahit isang kahilingan lamang?”, ngunit hindi ‘ata narinig ang aking pagsamo sapagkat wala man lang sumasagot sa aking tanong.

Hello! Nariyan ka pa ba? Hirap na hirap na ‘ko sa pagkakataong yun. Gusto ko na talagang makaalis sa masikip at makipot na bulang iyun. Ganito pala talaga siguro ang nararanasan ng mga preso sa bilangguan. Akin ding napagtantong mahirap pala talaga ang lagay ko. Naaawa rin ako sa kalagayan ng aking ina habang hirap siyang magdala ng kanyang pinamili. Mas lalong nadagdagan ang kaba sa aking dibdib nang matanaw ko ang isang napakalaking truck sa di-kalayuan mula sa kinalalagyan ng aking ina. Nasa bula pa rin ako habang pinagmamasdan ko ang aking inang papatawid sa kabilang ibayo ng lansangan ngunit hnidi ata napansin ni Mama ang… BRRAAAHGGG!!!

“INAAAYYY!!!”

Sumigaw ako ng aking buong makakaya ngunit wala man lang nakarinig ng aking nagsusumamong tinig. Impit na sigaw lamang ang kumawala sa aking bibig. Umiyak ako. Nakonsensiya at napoot sa aking sarili. Pilit kong winawasak ang bulang kinalalagyan ko upang makatakas at tulungan ang aking ina pero wala…wala akong nagawa. Umiyak lang ako ng umiyak habang tinitigan ang kanyang duguang bangkay kaalinsabay ng walang tumutulong sa kanya. Inay!!! Nagwala ako ngunit walang nagawa ang aking pagwawala. Habang patuloy ako sa pag-iyak, pumutok ang bula at nahulog ako. Pinabayaan ko na lamang ang aking sariling mahulog sa bitag. Ito’y isang bitag ng hiwagang hindi ko makakalimutan. Wala na rin naman akong patutunguhan eh. Ang aking mundo’y nawasak na at wala na akong karapatang mabuhay pa sa mundong napakagulo. Dagdag pa nito’y ang aking sariling batbat ng konsensiya at kasalanan, mga pagkukulang na hindi ko napunan para sa aking magulang.

Bigla na lamang akong tumigil sa pag-iyak nang marinig ko ang isang awit na inaawit ng mga anghel sa langit, awit sa saliw ng lira. “Sana’y di magmaliw, ang awit ni Inang mahal, nang munti pang bata sa piling ni Nanay, awit ng pag-ibig habang ako’y nasa duyan”.

Hanggang sa tinig na lamang ng isang babaeng pamilyar sa akin ang aking narinig – ang aking ina, umaawit habang inuugoy ang aking duyan. Napnsin ko ang maamong mukha ng aking ina at ang mga matang mapupungay habang hinehele ako. Nakatulog ako sa matamis na pag-awit ng aking pinakakamamahal na ina.

Wala akong kamalay-malay na ang aking inaakalang kaluluwang nakasaksi sa pagpanaw ng aking ina ay siyang nakatulog sa isang matamis na pag-awit.

Paggising ko’y isang babae ulit ang tumambad sa aking malamlam na paningin. Tinampal-tampal ko ang aking sarili kung totoo nga bang buhay ang aking ina. Totoo nga! Isa lang panaginip ang lahat ng nangyari. Niyakap ko ng mahigpit ang aking ina habang nakapikit ang aking mga mata sabay ng pagpatak ng gintong butil sa balikat niya. Panaginip nga iyun! Isang panaginip na maaaring magkatotoo at maaaring ikamatay ng aking konsensiya.

robie_14 has blogged 3 posts

The first disadvantage of an elite education, as I learned in my kitchen that day, is that it makes you incapable of talking to people who aren’t like you. Elite schools pride themselves on their diversity, but that diversity is almost entirely a matter of ethnicity and race. With respect to class, these schools are largely—indeed increasingly—homogeneous. Visit any elite campus in our great nation and you can thrill to the heartwarming spectacle of the children of white businesspeople and professionals studying and playing alongside the children of black, Asian, and Latino businesspeople and professionals. At the same time, because these schools tend to cultivate liberal attitudes, they leave their students in the paradoxical position of wanting to advocate on behalf of the working class while being unable to hold a simple conversation with anyone in it.

link

JB has blogged 107 posts

Got this from the mail:

The Auctionista search raids Adamson University and handpicks a winsome batch of beauty and brains.Visit www.auction.ph, register for free, cast a vote and get a chance to win Php 5,000.00 in e-money! Check out 15 of AdU’s finest and vote now! Log on to www.auction.ph, click on the Auctionista event banner above and cast your vote. Voting period is from July 18-31, 2008.

Tags: Auctionista, Auction.ph

JB has blogged 107 posts

I wonder how a cockroach could stumble so desperately like that on the floor. He’s moving his legs as if he’s dancing like an autistic kid, worse a bisaya who had just discovered Circle. What I hate the most is how they look like more than their skins: their personality, their aura. There was a moment when I saw a nomad from their tribe who walked past the foot of my sister. More than he’d die just a minute from that moment, he looked as if he’d already accepted his destiny before that filthy foot. Humility in the worst case scenario. They always look like the same: they are bound to be disarticulated by a slipper. I wonder how their neighbor gossip when someone dies or how they even termed it. “ Natsinelas si ano, grabe!”. Or maybe the novelty of the word or gossiping itself has evaporated through time. Maybe the reason why they can’t even squeak (anymore? Or because I never heard them except that I mistook it for my sister’s voice). The last generation of those who could still talk was allocated by their god all over the place and 99% of them are the moms of my playmates. The extra legs, wings, skins etc. has also gone through time. Anyway, my sister, when she realized what’s waiting for her beside her foot, shouted  the last damnity on earth and slapped, stomped, stepped, jumped on it, dismembered its anatomy and we’d find out later that she didn’t sweep the floor. They never thought of taking revenge since they had already died even before they learned the concept of it. Their too busy finding, well I don’t know what are they looking for but they seem to, dirt (or perhaps gold that would save Philippine debt) to make a department of cockroach’s rights.
 

As of the cockroach that was in front of me on the floor. I just let hot wax from an ignited candle dripped on his body. I never knew that they are masochists.

schrondingeristhecat has blogged 1 posts

Meron bang nakakaalam ng mga pangalan ng tatlo?

Three Filipino women were killed in a road accident in Dubai yesterday, according to online news site Arab News.

The report said that the three Filipinas were among the five fatalities, along with an Indian national.

The police said that the bus, which was traveling down Sheikh Rashid Road from Al-Garhoud Bridge, swerved toward the left lane and hit a road barrier and lamppost. The impact caused the bus to fly on the opposite side of the road and landed on top of a saloon.

Maj. Gen Khamis Mattar Al-Mazeina, acting chief of Dubai police, described the loss of life on Dubai roads as “senseless,” pointing out that in the past two days nine people have been killed in road accidents.

Source

dubai-kid has blogged 1 posts

The video below presents the “infamous” double-slit experiment — how super small pieces of matter [photons, electrons, etc] behave both as a wave and a particle [which is really weird as it’s like saying you can be in two places at the same time], and how the very act of observing them changes the way matter behaves.

This continues to blow away the minds of physicists everywhere as it shows how seriously strange reality is; The Matrix now seems a lot simpler.

Indeed, the phrase “the very act of observing changes the observed” has found its way in several fields and is often applied [incorrectly] even in normal everyday circumstances.

For further understanding, check out the double-slit experiment; also, the often-referred Schrödinger’s cat.

JB has blogged 107 posts

Does anybody know what this stand for?

hbarrales has blogged 1 posts

« Previous entries