ADAMSONIAN

Tumingin ako sa kaniyang mga mata at sinabing.

“Si Godot.”

Tiningnan niya rin akong pabalik.

“Hindi ba si God?”

“Hindi naman nageexist si God e. Kaya si Godot ang safe na answer.”

“Saan ko siya matatagpuan?”

Tumayo siya na para bang nagmamadali at excited na makita si Godot.

“Si Godot ay matatagpuan sa puno ng Bu.”

“Nasaan ba iyon? Tumayo ka na diyan, samahan mo ako!!!”

“Ang puno ng Bu ay nakatanim sa puso ko.”

Sabay tawa ko ng malakas. Subalit hindi niya ininda to, sa halip ay hinawakan niya ang kamay ko at pinilit akong tumayo.

“Puwede bang sa akin na lang ang puso mo? Wala naman nagmamay-ari niyan eh.”

“Meron no. Ang puno ng Bu ay nakatanim sa puso ninuman.”

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa aking kamay at tinulak siya ng bahagya sabay tumalikod.

“Wala akong puso. Pahiramin mo na lang ako kung ayaw mong ibigay sa akin.”

Muli akong humarap sa kaniya.

“Pumunta ka ng Heart Center o kaya manghiram ka sa pusa.”

“Ayoko ng literal na puso. O sige, ihanap mo na lang ako.”

“Hindi hinahanap yun. Kusang dumarating.”

“Sawa na akong maghintay. Maghintay sa wala.”

“Bakit hindi ka bumalik sa pinanggalingan mo? There’s no place like home.”

Siya naman ang tumawa ng malakas.

“Lahat kayo ay ganiyan ang payo sa akin. Sa palagay mo ba ay may mukha pa akong

ihaharap sa kaniya matapos ang lahat ng nangyari sa amin? Matagal ko nang gustong

bumalik kaso natatakot ako na baka muli akong umalis at muli ko lang siyang masaktan.”

“Ganun talaga. Ikaw ang kusang umalis kaya wala kang karapatang bumalik. The rules of love is often childish.”

Muli akong tumalikod at tuluyang umalis. Paglingon ko ay muli ko siyang nakitang nakaupo. Hindi na ako bumalik.

________

Ang istoryang ito ay nagsimulang mabuo dahil sa konbersasyon ko kay tikgirl sa pamamagitan ng text. Halos 90% ng laman ng kuwento ay palitan namin ng mensahe sa isa’t-isa. Muli, maraming salamat sa panahon. Wala rin akong maisip na title kaya yung pabotritong linya ni tata buto ginamit ko.