|
Isang araw na wala akong magawa sa aking kuwarto, napagpasyahan kong mag-ayos ng mga lumang gamit na matagal ko na ring hindi pinapasin (ilang beses ko nang tinangkang ayusin ito pero bunga na rin ng katamaran ay hindi ko nagagawa). Siguro’y may dalawa o higit pang taon na itong nakatago sa cabinet na kinalalagyan nito kung kaya’t sobrang kapal na ng alikabok na bumabalot dito.
Habang hinahalungkat ko ang mga gamit sa loob ng cabinet, may mga ilang bagay ako na napansin. CD’s (porno, music atbp.), Notebooks at mga ilang litrato na hindi ko malaman kung bakit hindi ko naisipang ilagay sa album. Mga alaala ng lumipas na kahapon. Una kong tiningnan yung dalawang notebook na nakalagay sa isang plastik.
Yung unang notebook ay may cover na pinagdikit-dikit na ghost fighter na teks. Notebook ko ito ng grade six at first year highschool ako. Binasa ko ang mga nakasulat…
….Take me to your heart
Show me where to start
Got to play the part of your first love…
Wow! Ito yung mga kantang binabanatan ko dati habang ako’y nagpapa-cute sa mga kaklase at kaibigan ko (Oo, bata pa lang ako mahilig na akong ma-inlove sa kaibigan). Hindi ko maiwasang mapangiti at tuluyang tumawa sa nakita ko. 1998-1999 nung ako ay nasa first year highscool. Wala pang sampung taon ang naklipas, pero, parang hindi yata ako yung nagsulat ng mga lyrics na yun. Lalo na kung pagbabasehan ko ang tugtog ng radyo sa aking likuran. Nakangiti kong ibinaba yung notebook at pinulot yung isa.
Blue naman ang cover ng notebook na ito at may simbolo ni Batman na nakadikit sa harapan. Ito ang notebook na ginamit ko simula second year highschool at third year highschool. Sa notebook na ito muling nagpatuloy ang kabanata ng aking buhay. Sa mga panahong yun kasi ay medyo nahilig akong magsulat kung kaya ang laman ng notebook na ito ay mga tulang aking ginawa. Karamihan dito ay tungkol sa pag-ibig, pamilya at sa medyo bandang huli ay galit na nararamdaman ko sa mga bagay-bagay. Medyo natuwa rin ako dahil doon ko napansin na simula pagkabata ay nandun na talaga yung angst sa katawan ko. At katulad kanina, narealize ko na parang hindi na ako ang nakikita ko sa tuwing humaharap ako sa salamin.
Sunod kong kinuha ang mga litratong nakalagay sa isang maliit na kahon.
Siguro’y wala pang sampung piraso ang mga litratong nakita ko. Ang iba rito ay litrato ng libro, mga dating kasama ko sa diyaryo (The Adamson Chronicle) at mga welga at rally na aking napuntahan. At muli, ang mga ala-ala ay nagsipasukan sa aking utak.
Naalala ko yung mga panahong, papasok ako ng eskuwelahan pero hindi ako papasok ng klase. Sa halip ay didiretso ako sa opisina namin na tila nasa tuktok ng daigdig. Ito yung mga panahong sa halip na nagbabasa ako ng textbook para matuto ng economics, basic programming at biology ay mas pinili ko pang magbasa ng libro ni Marx, Kant, Gibran, Nietzche at Bob Ong (kahit na aminado akong nahihirapan akong intindihin ang mga ito puwera sa huling author). Ito yung mga panahong ang juice, fried chicken, ham, noodles at iba pang pagkain ay nasa iisang inumin lang. Kape. Mga panahong mas makapal pa ang eyebag sa aming mata kaysa sa bilbil ng aming tiyan. Mga panahon ng debate, pakikipagusap sa sarili, paglalaro ng starcraft at pagsesenti sa veranda ng opisina ang libangan. Mga panahong naglahong parang bula. Mga panahong nasayang. Pero kailanman ay hindi pinagsisihan.
Sinubukan kong tigilan ang pag-eemote ng makita ko ang ilang CD sa parehong lalagyan kung nasaan ang mga litrato. Subalit hindi dito nagtapos ang paggunita sa mga ala-ala.
Laman ng mga CD ang huling outing ng mga taga Kronikel sa Balayan Batangas. Ang mga tawanan, kantahan at biruan ng isa’t-isa. Ang mga kasama sa publikasyon na itinuring ng kapamilya at parte ng buhay. Doon ko napatunayan na ang alaala, mga tao, bagay o lugar ay talagang hindi nakakalimutan ng tao. Ito’y nakatago lamang at kinakailangang may mag-trigger upang ito’y muling maisa-isip.
Hindi lang mga taga-kronikel ang nasa video, siyempre kasama ko dito ang dati kong pag-ibig. Ang taong patuloy na sumuporta (at sumusuporta) sa aking ginagawa. Ang taong pumupuri sa lahat ng achievements ko at ang taong bumabatok sa akin sa tuwing ako’y may pagkakamali.
Nakakatuwang isipin na naitago ko ang mga bagay na ito. Nakakalungkot lang sapagkat ang mga masasayang sandali ay alaala na lang.
Ngayon, sa tuwing haharap ako sa salamin, wala na ang eyebag sa mata, malaki na ang tiyan, masarap ang buhay pero nag-iisa. Masaya pero may kulang. Hindi ko alam kung ako pa rin ba ang nag-iisang paniking gutom ng kronikel o isa na rin lang akong alaala. Pero kung iisipin natin, tayo ang gumagawa ng sarili nating kinabukasan. Tayo rin ang gumagawa ng mga alaala. Nasa sa atin kung panghahawakan at ipagpapatuloy natin ang magagandang nangyayari sa ating buhay o ito’y papabayaan natin.
Para sa mga taga kronikel at sa taong minahal ko at minahal ako ng lubusan, salamat at patawad sapagkat ako’y nagkulang.
_________
Sa loob ng mahigit dalawang taon, ngayon na lang ulit ako nakapagsulat ng column. Nakakalungkot lang kasi wala ng diyaryong tatanggap nito. Mabuti na lang at may mga websites kung saan puwede ko itong i-post. Salamat sa teknolohiya.
paniking_gutom has blogged 4
posts
| 
